Η δημοκρατία μου

Όταν έμαθα ότι κάθε ψήφος που μπαίνει στην κάλπη, μεταφράζεται σε 12 ευρω κρατικής χρηματοδότησης για τα κόμματα αηδίασα. Θύμωσα με τον εαυτό μου που κάποια στιγμή και λόγω δουλειάς έψαξα να κοστολογήσω τον μήνα ενός βουλευτή και θεώρησα λογική την αμοιβή του. Εξοργιστηκα γιατί τώρα σαφώς πιο ώριμος αξιόλογω το προϊόν. Και στις κλισέ απαντήσεις των πολιτικών μας ταγών «πρέπει να αποφασίσουμε τι δημοκρατία θέλουμε» και «η δημοκρατία έχει κόστος» απαντώ:
η δημοκρατία μου ,που θέλω , έχει την ατυχία να χει το ίδιο όνομα με την δική σας. Δεν ζει όμως στο ίδιο όνειρο, δεν αναπνέει το ίδιο όραμα, δεν μυρίζει σκάνδαλα , διαπλοκή και μούχλα.
Η δημοκρατία μου είναι άμεση και συμμετοχική, σέβεται την εθνική μου ταυτότητα γιατι ανήκω στο έθνος που την επινόησε,
Η δημοκρατία μου βάζει πάνω από όλα τον άνθρωπο και όχι άψυχα και απρόσωπα θεσμοθετήματα όπως οι αγορές.
Η δημοκρατία μου ακούει έμπρακτα όποιον έχει αντίρρηση, δεν τον σακατευει στο ξύλο.
Η δημοκρατία μου φυλά τα σύνορα μου και σέβεται την εργασία μου,
Η δημοκρατία μου δεν κοιτά την τσέπη, το χρώμα, το Θεό ή το κρεββάτι μου , για να με σεβαστεί.

Είναι η δημοκρατία που μου σερβίρουν πολυ αλλιώτικη από αυτή που θέλω. Και αυτό την κάνει πανάκριβη. Την κάνει ένα προϊόν ανεπιθύμητο. Ευτυχώς δεν είναι μόνος, κάτι πάλλεται, κάτι ξυπνά στη χώρα. Η πραγματική δημοκρατία έρχεται.