Πρόταση για την συμμετοχή των εφοπλιστών στη διαχείριση της κρίσης.

Γίνεται πολύς λόγος τελευταία,και με την ευκαιρία της έκθεσης Ποσειδώνια, για την συμμετοχή του εφοπλιστικου κόσμου στην διαχείριση της κρίσης που περνά η χώρα.

Δεν είναι λαϊκίστικο να πούμε ότι όντως η χλιδη στην οποία διαβιεί ο εφόλιστικος κόσμος αποτελεί πρόκληση σε μια χώρα με 22% ανεργία και με συντάξεις των 360€. Αποτελει πρόκληση να νιώθει ο κόσμος ότι ο λαός και το κράτος φτωχαινουν και μια προνομιούχους τάξη ζει στο Λονδίνο, ξοδεύει εκεί, και όλες οι αναφορές σε αυτήν περιλαμβάνουν το επίθετο πατριωτική.
Το ίδιο ισχύει και όταν κάποιος υπενθυμίσει ότι οι εφοπλιστές φορολογούνται χαμηλότερα με έναν νόμο της δεκαετίας του 1970, φορτωμένο με 58 φοροαπαλλαγές.
Πως μπορούν να συνεισφέρουν οι Έλληνες εφοπλιστές; Να τους το επιβάλλουμε; Να ρισκάρουμε έτσι να «πάρουν τα πλοία τους και να φύγουν»; Δεν είναι εκβιαστικό αυτο; Δηλαδή περικοπές υφίστανται μόνο όσοι δεν μπορούν να φύγουν;
Ας δούμε λοιπόν μια εναλλακτική πρόταση συμμετοχής των εφοπλιστών:

1. Όσοι εφοπλιστές επιθυμούν, συμμετέχουν στην ιδρυση μιας Ελληνικής εταιρείας που θα αναλάβει την έρευνα και την εκμετάλλευση των κοιτάσματων υδρογονανθράκων στην Ελλάδα
2. Η εταιρεία αυτή θα δεσμεύεται να καλύπτει τουλάχιστον με το 50% της παραγωγής της τις ανάγκες της χώρας σε υδρογονάνθρακες με τιμή πώλησης 20% χαμηλότερη απο την τρέχουσα διεθνή τιμή
3. Η υπόλοιπη ποσότητα πωλείται ελεύθερα και αφορολόγητα σε όλο τον κόσμο.
4. Μονη δέσμευση η συμμετοχή 15 % του Ελληνικού κράτους στα κέρδη και η απασχόληση αποκλειστικά ελλήνων εργαζομένων
5. η διάρκεια της συμφωνίας θα είναι αρχικά 30 χρόνια.

Τα αριθμητικά δεδομένα της πρότασης μπορούν σαφώς να αλλάξουν, αλλα θεωρώ ότι είναι μια πρόταση εφικτή και αξιοποιησιμη.