Πρόταση για την συμμετοχή των εφοπλιστών στη διαχείριση της κρίσης.

Γίνεται πολύς λόγος τελευταία,και με την ευκαιρία της έκθεσης Ποσειδώνια, για την συμμετοχή του εφοπλιστικου κόσμου στην διαχείριση της κρίσης που περνά η χώρα.

Δεν είναι λαϊκίστικο να πούμε ότι όντως η χλιδη στην οποία διαβιεί ο εφόλιστικος κόσμος αποτελεί πρόκληση σε μια χώρα με 22% ανεργία και με συντάξεις των 360€. Αποτελει πρόκληση να νιώθει ο κόσμος ότι ο λαός και το κράτος φτωχαινουν και μια προνομιούχους τάξη ζει στο Λονδίνο, ξοδεύει εκεί, και όλες οι αναφορές σε αυτήν περιλαμβάνουν το επίθετο πατριωτική.
Το ίδιο ισχύει και όταν κάποιος υπενθυμίσει ότι οι εφοπλιστές φορολογούνται χαμηλότερα με έναν νόμο της δεκαετίας του 1970, φορτωμένο με 58 φοροαπαλλαγές.
Πως μπορούν να συνεισφέρουν οι Έλληνες εφοπλιστές; Να τους το επιβάλλουμε; Να ρισκάρουμε έτσι να «πάρουν τα πλοία τους και να φύγουν»; Δεν είναι εκβιαστικό αυτο; Δηλαδή περικοπές υφίστανται μόνο όσοι δεν μπορούν να φύγουν;
Ας δούμε λοιπόν μια εναλλακτική πρόταση συμμετοχής των εφοπλιστών:

1. Όσοι εφοπλιστές επιθυμούν, συμμετέχουν στην ιδρυση μιας Ελληνικής εταιρείας που θα αναλάβει την έρευνα και την εκμετάλλευση των κοιτάσματων υδρογονανθράκων στην Ελλάδα
2. Η εταιρεία αυτή θα δεσμεύεται να καλύπτει τουλάχιστον με το 50% της παραγωγής της τις ανάγκες της χώρας σε υδρογονάνθρακες με τιμή πώλησης 20% χαμηλότερη απο την τρέχουσα διεθνή τιμή
3. Η υπόλοιπη ποσότητα πωλείται ελεύθερα και αφορολόγητα σε όλο τον κόσμο.
4. Μονη δέσμευση η συμμετοχή 15 % του Ελληνικού κράτους στα κέρδη και η απασχόληση αποκλειστικά ελλήνων εργαζομένων
5. η διάρκεια της συμφωνίας θα είναι αρχικά 30 χρόνια.

Τα αριθμητικά δεδομένα της πρότασης μπορούν σαφώς να αλλάξουν, αλλα θεωρώ ότι είναι μια πρόταση εφικτή και αξιοποιησιμη.


Να κάνουμε την ανεργία από κατάρα ευλογία

Η Ελλάδα έχει αυτήν την στιγμή πάνω από ενα εκατομμύριο άνεργους. Το νόυμερο είναι δραματικό. Η μεγάλη πλειοψηφία τους είναι νέοι, επάνω στην πιο παραγωγική τους ηλικία. Το να έχει μια χώρα 222% ανεργία είναι κατάρα. Υπάρχει όμως η δυνατότητα να γίνει Ευλογία.

Στην χώρα μας ως γνωστόν έχει συντελεστεί τα τελευταία χρόνια μια γενικευμένη αποβιομηχάνιση. Και παρόμοια είναι η κατάσταση στην γεωργία. Το αποτέλεσμα είναι να χρειάζεται να εισάγουμε ακόμα και βασικά αγροτικά προιόντα. Άρα η ανεργία δεν αποτελεί στοιχείο κορεσμού της οικονομίας. Δεν είναι το άνεργο εργατικό δυναμικό ένας πλεονάζων παραγωγικός συντελεστής αλλά ένας εν υπνώσει παραγωγικός συντελεστής. Και δεν πρεπει να ξεχνάμε τον ρόλο της εργασίας ώς παραγωγικού συντελεστή. Αν κάποιος έριχνε στην χώρα 500δις για επενδύσεις δεν θα έπρεπε να βρούμε τρόπο να τα αξιοποιήσουμε. Ε λοιπόν έχουμε ένα εκατομμυριο ζευγαρια χέρια τα περισσοτερα μάλιστα στην ακμή τους. Είναι λάθος να περιμένουμε τους ιδιώτες. Ο ιδιώτης θα προσλάβει όσο το δυνατόν λιγότερους, για να μεγιστοποιήσιε το κέρδος του. Εδώ χρεια΄ζεταιτο Κράτος να υλοποιήσει μια Εθνική Στρατηγική που θα κατευθύνει αυτό το προσωπικό στους τομείς που περισσότερο έχει ανάγκη ο τόπος.
Παραθέτω ενδεικτικα κάποια μέτρα:
1. Επιπλεόν 200 ευρω στο επίδομα ανεργίας για όσους μετακομίσουν σε Ηπειρο , Θράκη και νησιά
2. Μετατροπή των επιδοτούμενων ανέργων σε μισθοδοτουμενους αγρότες για 2 χρόνια σε εκτάσεις στην Θράκη, την Δυτική Μακεδονία και την Ηπειρο
3. Στρατολόγηση των ανέργων ανα ειδικότητα και σπουδες. Οι ανεργοι πολιτικοι μηχανικοι και αρχιτέκτονες μπορουν να σχεδιάσουν π΄ροτυποςυ οικισμούς στην Ερειπωμενη Ελληνική Υπαιθρο, τους οποίους θα χτίσουν Ελληνες άνεργοι οικοδόμοι και στους οποιους θα κατοικουν Έλληνες πρώην άνεργοι-νυν αγροτες
4. Τα σπίτια στους οικισμούς θα παραχωρούνται για ένα διαστημα όπως και η γη που θα καλλιεργεί ο άνεργος, ο οποίος θα παράγει σύμφωνα με τις οδηγίες ανέργων γεωπώνων, τα προιοντα που εισάγει η χώρα
5. Άνεργα στελέχη επιχειρήσεων θα στελεχώσουν τις μικρές εταιρείες που θα δημιουργηθούν και πωλούν τα αγαθά σε τιμές χαμηλότερες από τα εισαγόμενα.
6. παρόμοιες ενέργειες μπορουν να εφαρμοστουν και για την αναστύλωση της βιομηχανικής παραγωγής.

Είναι ευλογία να έχεις χέρια για να δουλέψεις. Ένα έξυονο κράτος ακόμα και το αλλοδαπό εργατικό δυναμικό θα μπορουσε να το χρησιμοποίησει επωφελώς. Δείτε το παραδειγμα της Γερμανιας το 1960, που βασίστηκε στα χέρια και των νόμιμων μεταναστών για να ορθοποδήσει.

Μπορεί καποιος να διαφωνήσει με τα παραπάνω. Το θέμα όμως είναι ότι αν απλά κοιτάμε τους δεικτες της ανεργίας και κλαιμε δεν θα κάνουμε τίποτα. Πρέπει όλοι να δραστηριοποιηθουμε και να βρούμε τρόπους να αξιοποιηθουν παραγωγικάόι άνεργοι συμπολιτες μας που οδηγουνται στην φτωχεια και την ανυποληψία.


Αναστήστε την μικρή οικογενειακή επιχείρηση

Η μικρή οικογενειακή επιχείρηση, αποτελεί την ραχοκοκαλιά της Ελληνικής Οικονομίας.  Αυτό ίσχυε πάντα, σε μια χώρα όπου δεν έχει εκλείψει ακόμα η έννοια της γειτονιάς, της συνοικίας.

Τα τελευταία χρόνια, και ακόμα περισσότερο, μετά την έλευση του Μνημονιακού χειμώνα, η μικρή οικογενειακή επιχείρηση, αυτή που μπορεί να έθρεφε και να απασχολουσε και τρεις οικογενειες, σβύνει. Τα μικρά μαγαζιά κλείνουν υπό το βάρος της φορολογίας, των έκτακτων εισφορών, των υψηλότατων παγιων εξόδων.

Η μικρη οικογενειακή επιχείρηση έχει ορισμένα χαρακτηριστικά τα οποία δεν της επιτρέπουν να επιβιώσει στο παρόν επιχειρηματικό περιβάλλον. Καταρχάς εκ προοιμίου παρανομεί καθώς πολλές φορές τον επιχειρηματία, τον βοηθάνε σύζυγος, παιδιά, εγγόνια. Αν κάποιοι από αυτους εργάζονται στο Δημόσιο, είναι άμεσα παράνομοι. Για όλους αυτους πρέπει ο επιχειρηματίας να προχωρήσει σε πρόσληψη και ασφάλιση. Ειναι γνωστό ότι παλιά ελάχιστοι τα έκαναν αυτά, τα τελευταία χρόνια όμως, η φορολογική επιδρομή και οι συχνότατοι έλεγχοι γονάτισαν τις επιχειρήσεις αυτές, που ειτε αναγκάστηκαν να συμμορφωθούν εκτοξέυοντας τα κόστη τους, είτε έκλεισαν υπό το βάρος των προστίμων.

Τα έξοδα στα οποία μπαίνει ένας νέος επιχειρηματίας που θέλει να ανοιξει ενα μικρό μαγαζί είναι τεράστια. Η λογιστική οργάνωση που απαιτείται, οι εισφορες σε Ταμεία και επιμελητήρια, τα δημοτικά τέλη, καθιστουν την έναρξη επιχείρησης τόλμημα για λίγους.

Εδώ χρειάζεται τόλμη.  Οι γόρδιοι δεσμοί κόβονται, δεν λύνονται. Η μικρή οικογενειακή επιχείρηση πρέπει να επιβιώσει για να επιτελεί τον κοινωνικό και οικονομικό της ρόλο.  Αυτός είναι σαφώς σημαντικότερος στόχος από την μέχρι κεραίς λογιστική απεικόνιση. Προς την κατεύθυνση αυτη θα μπορουσαν να γίνουν τα εξής:

  •          Για τον πρώτο χρόνο λειτουργίας της επιχείρησης πλήρης απαλλαγη από κάθε ασφαλιστική εισφορά για τον επιχειρηματια, δημοτικό τέλος και  φόρο εκτός του ΦΠΑ. Ειδικά για τις νέες επιχειρήσεις, και για τα πρώτα 3 χρόνια ο ΦΠΑ θα είναι 5%.
  •        Σύζυγοι και άγαμα τέκνα εώς 25 ετών εργάζονται στην επιχείρηση χωρίς υποχρεωτική ασφάλιση και χωρίς να πληρώνουν φόρο για τυχόν εισόδημα
  •        Στον 2ο χρόνο λειτουργίας,  επιβάρυνση με το 50% των φόρων, των εισφορών και των τελών
  •          Για όλες τις καινούριες οικογενειακές επιχειρήσεις απλοποιείται ο ΚΒΣ με την χρήση της συγχρονης τεχνολογίας. Ειδικά POS τερματικά θα μεταδίδουν Online στο ΚΕΠΥΟ  τις αποδείξεις του επιχειρηματία. Μέσω του ίδιου POS o επιχειρηματίας θα καταχωρεί για κάθε του δαπάνη το ΑΦΜ, τον αριθμό Τιμολογίου και το ποσό του ΦΠΑ. Ετσι θα  υπολογίζεται αυτόματα ο ΦΠΑ και θα αποστέλλεται κάθε τρίμηνο ειδικό εκκαθαριστικό σημείωμα στον επιχειρηματία.
  •         Ειδική φορολογική κλιμακα
  •         Διαδικασία έναρξης στα ΚΕΠ σε μια μέρα.
  •          Ειδικό, κατανοητό και εύχρηστο εγχειρίδιο στο οποίο να περιγράφονται τυχόν υγειονομικού χαρακτήρα υποχρεώσεις καθώς και κανονισμοί ασφαλείας. Ο επιχειρηματίας θα στήνει την επιχείρηση του σύμφωνα με αυτό, θα κάνει έναρξη και εντός 5 ημερών κλιμάκιο του υγειονομικού και της πυροσβεστικής θα κάνει έναν πρώτο έλεγχο υποδείξεων. Ένα μήνα μετά θα επαναλαμβανεται ο έλεγχος.

 

Με μέτρα σε αυτήν την κατεύθυνση, θα ξαναδημιουργηθουν οι συνθήκες εκείνες υπό τις οποίες οι μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις άνθισαν στο παρελθόν. Γιατί αυτές είναι η δύναμη της ελληνικής οικονομίας και όχι οι ξενόφερτες πολυεθνικές.


Εθνικός Στρατηγικός Σχεδιασμός : Καθορισμός Εθνικών Στρατηγικών Στόχων

Ο Εθνικός Στρατηγικός Σχεδιασμός όπως αναφέραμε και σε άλλο άρθρο δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς Εθνικούς Στόχους. Ή για την ακρίβεια, υπάρχει για να εκπληρώσει τους Εθνικούς στόχους. Στο πρώτο άρθρο για τον Εθνικό Στρατηγικό Σχεδιασμό παρουσιάστηκαν τα βασικά χαρακτηριστικά που πρέπει να έχουν οι Εθνικοί Στρατηγικοί Στόχοι. Εδώ, θα συζητήσουμε για την διαδικασία επιλογής , προσδιορισμού και περιγραφής και ελέγχου επίτευξης των στόχων αυτων.

Επιλογή Εθνικών Στρατηγικών Στόχων
Όπως έχουμε ξαναπει οι Εθνικοί Στρατηγικοί Στόχοι δεν μπορούν να συνδέονται με ένα κόμμα ή με μια ιδεολογία. Πρέπει να είναι σαφώς πιο γενικοί ωστε να είναι δυνατή η επίτευξη τους ανεξάρτητα από την ιδεολογική κατεύθυνση της πολιτικής που ακολουθεί η εκάστοτε κυβέρνηση.
Αυτό σημαίνει ότι η διαδικασία επιλογής στόχων πρέπει να είναι υπερκομματική. Στην σημερινή πολιτειακή μορφή της χώρας αυτό θα μπορουσε να γίνεται ή διαμέσου επιτροπών ή με τουλάχιστον 2/3 πλειοψηφία της βουλής. Και πάλι όμως αυτό δεν είναι αρκετό. Με μια δεδομένη κυβερνητική πλειοψηφία, ο κίνδυνος να χειραγωγηθεί η διαδικασία από συγκεκριμένη παράταξη είναι πραγματικός. Αυτό ας κρατηθεί ώς υποσημείωση γιατί η θέσπιση ενός συνταγματικά ορισμένου Οργάνου Καθορισμού Εθνικών Στόχων αποτελεί έναν από τους λόγους για τους οποίους η κατάρτιση Εθνικού Στρατηγικού Σχεδίου πιθανότατα απαιτεί ίσως και ριζική αναθεώρηση του συντάγματος.
Προσδιορισμός Εθνικών Στόχων
Αφού καθορισθεί η διαδικασία επιλογής πρέπει αυτοί οι στόχοι να προσδιορισθούν. Η διάταξη των στόχων είναι πυραμιδοειδής. Υπάρχουν οι Εθνικοί Στρατηγικοί Στόχοι η οποιοί δεν μπορουν να είναι πάνω από 5 σε βάθος εικοσαετίας. Κάτω από αυτους τίθενται οι κατά τομέα Εθνικοί Στόχοι. Οι τομείς στους οποίους ανατίθενται στόχοι πρέπει να καθορίζονται σαφώς στο Σύνταγμα και για την αλλαγή τους να απαιτείται αναθεώρηση του Συντάγματος. Όταν μιλάμε για τέτοιοθς στόχους εννοούμε Στρατηγικούς Στόχους πχ στους τομείς της υγείας, της παιδείας, της εξωτερικής πολιτικής. Υπάγονται και αυτοί στο κανόνα περί ακριβούς μέτρησης και προσδιορισμού ώστε να είναι μετρήσιμοι και επαληθεύσιμοι.

Έλεγχος επίτευξης Εθνικών Στρατηγικών Στόχων
Ο έλεγχος επίτευξης των στόχων του Εθνικού Στρατηγικού Σχεδίου είναι μια διαδικασία που εκτελείται ανα τριετία. Τα αποτελέσματα αξιολογούνται από το αρμόδιο συνταγματικά ορισμένο όργανο Ελέγχου Απόδοσης Εθνικού Στρατηγικού Σχεδίου, το οποίο σε περίπτωση αποκλίσεων εισηγείται τυχόν αλλάγες και αναπροσαρμογές στο όργανο Καθορισμού Εθνικών Στόχων.
Σε επόμενο, άρθρο θα περιγράψουμε την κατάρτιση του χρονοδιαγράμματος εφαρμογής του Εθνικού Στρατηγικού Σχεδίου


Εθνικός Στρατηγικός Σχεδιασμός

Όλα μα όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα συμπεριφέρονται απέναντι στους ψηφοφόρους σαν μικροπωλητές και μεταξύ τους σαν γκρινιάρες ανεύθυνες κουτσομπόλες γειτόνισσες. Απο τα περισσότερα πάνελ ξεχειλίζει ο ξύλινος λόγος και η προσπάθεια αποδυνάμωσης του αντιπάλου.
Ως κορυφαίο ζήτημα για την χώρα έχει ανακυρηχθεί το άμεσο οικονομικό πρόβλημα, που σαφώς και είναι αλλά η αντίμετώπιση του θα έπρεπε να εντάσσεται στο γενικό στρατηγικό σχέδιο κάθε παράταξης για τη χώρα.
Η υιοθέτηση ή η καταγγελία ή η επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου είναι απλά θέμα τακτικής. Το μνημόνιο είναι εδώ . Υπάρχει. Όπως υπάρχει η διαφθορά, η κακοδιοίκηση , η πολυνομία, η διαπλοκή. Η αντιμετώπιση αυτών των θεμάτων δεν μπορεί να αποτελεί τον στρατηγικό σχεδιασμό της χώρας.
Ο στρατηγικός σχεδιασμός εχει ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά από το οποίο το σημαντικότερο είναι οι σαφώς καθορισμό πόνο Εθνικοί Στρατηγικοί Στόχοι.
Το Έθνος μέσα από μια διαδικασία που δεν έχει υιοθετηθεί ποτέ στην Ελλάδα πρέπει να θέσει έναν εώς τρείς εθνικούς στρατηγικούς στόχους.
Τα χαρακτηριστικά τους είναι:
1.Οι στόχοι δεν μπορεί να ναι αόριστα ευχολόγια. Πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο μετρήσιμοι. Πχ η ενεργειακή αυτάρκεια είναι ένας μετρήσιμα στόχος. Η κατάταξη της χώρας μέσα στις 10 πιο ανταγωνιστικές οικονομίες του πλανήτη είναι ένας μετρήσιμα στόχος.
2.Οι Στρατηγικόι στόχοι πρέπει να καθορίσθούν με ακρίβεια και σταθερότητα.Το είδος τους δεν αλλάζει. Αν τεθεί ο στόχος της ανταγωνιστικότητας, δεν μπορεί να αλλάξει παρά μόνο για πολύ συγκεκριμένο εθνικό λόγο.
3.Οι εθνικοί στόχοι δεν είναι ταξικοί ή κλαδικοί. Στόχοι τύπου » κατώτερος μισθός 1400 ευρώ» δεν είναι Στρατηγικοί. Μπορεί να είναι ενδιάμεσoι τακτικοί στόχοι ή προϋποθέσεις. 4.Στρατηγικοί στόχοι δεν είναι η αοριστολογίες τύπου κοινωνική Δικαιοσύνη και ευημερεία.
Οι στρατηγικοί στόχοι πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο γενικού ιδεολογικού χαρακτήρα ώστε η επίτευξη τους να μην κινδυνεύει από ιδεολογικές μεταβολές των φορέων της εξουσίας.
5. Ο στρατηγικό σχεδιασμός απαιτεί σαφές Εθνικά Δεσμευτικό Χρονοδιάγραμμα που θα καθορίζει σαφώς τους επιμέρους στόχους και στάδια επίτευξης.
Επιμέρους μικρότεροι στόχοι και στάδια μπορούν να διαφέρουν απο κόμμα σε κόμμα. Κατα την κατάρτιση και παρουσίαση του προγράμματος του όμως ένα κόμμα θα πρέπει να δεσμεύεται ότι το προγράμμα του δεν επιφέρει αλλαγές στον Εθνικό Στρατηγικό Σχεδιασμό.

Σε επόμενα άρθρα θα αναλύσουμε περαιτέρω τα μέρη που αποτελούν τον Εθνικό Στρατηγικό Σχεδιασμό. Είναι σαφές όμως ότι η κατάρτιση του δεν είναι θέμα που μπορει να καπηλευτεί μια κυβέρνηση η ένα κόμμα και συγκρινεται σε σημασία μόνο με την δημιουργία Συντάγματος ενώ δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι για μια χώρα που δεν διαθέτει θεσμικές δομές για να στηρίξει κάτι τέτοιο η ριζική ανασύνταξη του Συνταγματικού και ίσως και του πολιτειακού της χάρτη αποτελούν προϋποθέσεις για την υλοποίηση τέτοιου σχεδίου.