Κοινωνία ή αγορές , Μέρος 1ο παιδεία

Θα αναθετατε την άμυνα της χώρας σε ιδιώτες; Αν ησαστε κυβερνηση και ερχόταν κάποια μέρα μια εταιρεία με την ονομασία Greek Defence Sa, και σας. έλεγε ότι το προϊόν άμυνα σας κοστίζει παρα πολλά και ότι αν το ιδιωτικοποιησετε θα είστε εξίσου ασφάλεις θα το κάνατε;
Θα επιτρέπατε να αποφασίζει ο διοικητής του στρατοπέδου σχετικά με ιδιώτες χρηματοδότες και χορηγούς; Η συντριπτικη πλειοψηφία θα πει όχι. Το γίατί είναι προφανές. Οι ένοπλες δυνάμεις είναι εθνικός στρατηγικός βραχίονας άσκησης πολιτικής. Οι επιλογές σε αυτόν τον τομέα πρέπει να αποτελούν εθνικές επιλογές υποταγμένες στους εθνικούς στρατηγικούς στόχους.

Η παιδεία είναι σε καιρο ειρήνης ότι οι ένοπλες δυνάμεις εν καιρώ πολέμου. Εφοδιάζει τους νεοεισερχόμενους πολίτες με εκείνα τα εφόδια που θα τους επιτρέψουν να συμβάλλουν στην επίτευξη των στόχων της κοινωνίας. Στόχων που μπορει να αφορούν την οικονομία, την δημοκρατία, την ανάπτυξη, το κράτος πρόνοιας, τη δικαιοσύνη. Αυτα που θα πάρουν οι νέοι απο την εκπαίδευση θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό τον τροπο σκέψης τους, την κοινωνική τους ενσωμάτωση, την αλληλεπίδραση με την υπόλοιπη κοινωνία. Αυτονόητο είναι ότι για να επιτευχθούν τα παραπάνω η παδεια σε όλη την επικράτεια πρέπει να είναι ενιαία σε ποιότητα και περιεχόμενο. Η ποιότητα περιλαμβάνει τόσο την υλικοτεχνική υποδομή όσο και την στελεχιακή επάρκεια. Το περιεχόμενο πρέπει να συμβάλλει στην απόδοση στην κοινωνία πολύμορφα μορφωμένων και ολοκληρωμένων πολιτών.

Ζώντας εδω και χρόνια την αποθέωση της ελεύθερης (σε βαθμό κοινωνικά μη αποδεκτό κάποιες φορές) οικονομιας και του ατομισμού που αυτη επαγγέλλεται, η παιδεία έχει μετατραπεί σε προϊόν. Σαφώς ιδιωτικά εκπαιδευτήρια και πανεπιστήμια υπήρχαν παλαιόθεν αλλα δεν είχε ενδεδυθει τότε η ιδιωτική παιδεία αυτόν τον μανδύα της επιδίωξης της μέγιστης οικονομικής απόδοσης.

Τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια κυριως της δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, «παράγουν» απόφοιτους έτοιμους να υπηρετήσουν όχι την κοινωνία αλλα κυρίως την αγορά. Το πρότυπο της κοινωνικής αλληλεγγύης και προσφοράς, της μέγιστοποίησης της κοινωνικής ωφέλειας υποχωρεί εμπρός στο πρότυπο της μέγιστης ατομικής οικονομικής απόδοσης.

Με μια επικίνδυνη ελαφρότητα η κοινωνία ανέχεται να υπάρχουν χλιδατα κολέγια που σχεδόν κατ´ αποκλειστικότητα στελεχώνουν την οικονομική και πολιτικη ελίτ του τόπου, την στιγμη που στο ελλειματικο ελληνικο εκπαιδευτικό σύστημα στοιβαζονται χωρίς σχέδιο και σκοπό οι νέοι,που μπορει να μην τους λείπει η ικανότητα αλλα τους λείπει το χρήμα , και οι καθηγητές τους εκ των οποίων οι αξιόλογοι προσπαθούν μάταια να κάνουν το σύστημα να δουλέψει.

Το ερώτημα δεν είναι ναι η όχι στα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Το ζητούμενο είναι να μπορει η κοινωνία και η κρατική της έκφραση να παρέχει απο άκρη σε άκρη της χώρας ή αν θέλετε κάποιοι, της Ευρώπης, ομοιογένη κορυφαίας ποιότητας παιδεία, η κατεύθυνση της οποίας να εξυπηρετεί την κοινωνικη ολοκλήρωση.Πρεπει το δημόσιο εκπαιδευτήριο να μην υστερεί σε τίποτα σε υλικοτεχνική και εκπαιδευτική υποδομή απο τα κορυφαία ιδιωτικά και δεν αναφερόμαστε φυσικά σε στοιχεία πολυτελείας.

Κακά τα ψέμματα, σταδιακά και ιδίως μετα τον Β ΠΠ και στην παιδεία την κοινωνία την έχουν αντικαταστήσει οι αγορές, το κοινωνικο συμφέρον έχει υποχωρήσει εμπρός στη μεγιστοποίηση του ατομικου κέρδους, το οικονομικο management πήρε τη θέση της πολιτικης διακυβέρνησης.

Τα αποτελέσματα τα ζούμε καθημερινά.

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s