Δραχμή ή Ευρώ; Έχει σημασία;

Ειναι η επιστροφή στη δραχμή η λύση; Τον τελευταίο έναν χρόνο, πολλοί, ανάμεσα τους και ο γράφων, υποστηρίζουν με περισσότερο ή λιγότερο πάθος την επιστροφή στη δραχμή. Τα επιχειρήματα υπέρ και κατά πάνε κι έρχονται. Όσοι είναι υπέρ λένε μεταξύ άλλων ότι εξ αρχής δεν έπρεπε να μπούμε στο ευρώ. Όσοι ειναι κατά λένε ότι με μια επιστροφή στη δραχμή τώρα η χώρα θα γύριζε στη δεκαετία του 50 και όχι στο 2001.

Η αλήθεια έιναι ότι όντως αν είχαμε το δικό μας νόμισμα θα είχαμε ένα ακόμα εργαλείο για αποτελεσματικότερη οικονομική πολιτική. Είναι αλήθεια ότι το ευρω μας έπνιξε. Είναι αλήθεια ότι εκεί που έχουμε πέσει η παραμονή στο ευρώ συνεπάγεται υπερβολικά μεγάλες θυσίες. Είναι αλήθεια, ότι αν γυρίσουμε τώρα στη δραχμή, σίγουρα δεν θα γυρίσουμε στο 2001 ίσως ούτε καν στο 1996.

Όμως, η δραχμή δεν θα ήταν παρά ένα εργαλείο. Εργαλείο στα χέρια του κατάλληλου μάστορα. Που θα ήξερε τι να κάνει. Βλέπετε πόσες προϋποθέσεις; Τι από αυτά έχουμε στα χέρια μας; Τίποτα.

Έχουμε 3 αρχηγούς και έναν διορισμένο πρωθυπουργο να συζητάνε επί τέσσερις ώρες για το αν θα αποδεχθουν τις προτάσεις των δανειστών της χώρας. Καθόμαστε καρφωμένοι, άλλοι φοβουμενοι τι θα σήμαινε πιθανό όχι, άλλοι ευχόμενοι κάποιος από τους 3 να ύψώσει φωνή κι ανάστημα. Μάταιοπονούμε.

Δείτε λίγο τους αρχηγούς μας. Είναι λίγοι. Κανείς από τους 3 τους δεν έχει εφαρμόσει ποτέ οικονομική πολιτική με επιτυχία.Κανείς τους δεν έχει συγκεκριμένη πρόταση. Όχι προς τους δανειστές. Αλλά προς εμάς. Και λέγοντας συγκεκριμένη σημαίνει συγκροτημένη, με μετρησιμους στόχους, χρονοδιαγράμματα και ενέργειες. Συγκεκριμένη σημαίνει προταση που θα δεσμευτουν να εφαρμόσουν απέναντι μας. Δείτε τους. Είναι έτοιμοι να αναλάβουν απέναντι στους δανειστές ισχυρότερες δεσμεύσεις από αυτές που αναλαμβάνουν απέναντι στους ψηφοφόρους τους στις εκλογές. Τήρησαν ποτέ κατα γράμμα τις δεσμεύσεις απέναντι μας; Έχει κανείς από τους 3 μια πρόταση τοσο συνοπτική και δεσμευτική απέναντι μας όσο αυτές οι 43 σελίδες της Τρόικα;

Βλέπετε, λοιπόν πιο είναι το πρόβλημα. Από τη μια οι δανειστές μας ζητάν να δεσμευτούμε στην εξαθλίωση. και από την άλλοι οι τυαγοι του έθνους που ποτέ δεν εφάρμοσαν ένα ολόκληρο κυβερνητικό πρόγραμμα, άβουλοι, άσχετοι και ανίσχυροι έιναι ετοιμοι να υπογράψουν την καταδίκη της χώρας. Όχι απαραιτητα γιατί το θέλουν αλλά γιατι δεν έχουν συγκροτημένο εναλλακτικό σχέδιο.

Ένα σχέδιο που να το πιστεύουν οι ίδιοι. Ένα σχέδιο με εργαλεία, πολιτικές και στόχους. Ένα σχεδιο που να το εμπιστευονται τόσο πολύ ώστε αν δεν το αποδεχτεί η τρόικα να τους δίνει τη δύναμη να πουν άι σιχτιρ και να βγούν από το Μαξίμου και να το παρουσιάσουν σε εμάς και να δεσμευτουν για την τήρηση του μέχρι κεραίας.

Επειδή δεν υπάρχει τέτοιο σχέδιο, το αν κατα την εφαρμογή του το νόμισμα μας θα ήταν η δραχμή ή το ευρώ δεν έχει καμμία σημασία. Γιατι το προβλημα δεν είναι το νόμισμα αλλά η ανυπαρξία προτάσεων, σχεδίου και ηγετών ικανών να βγάλουν την χώρα πό τον βούρκο.

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s