Παιδεία, Υποδομές και Εκπαδευτικό Αποτέλεσμα

Είναι Δεκέμβριος 2011 και στο ραδιόφωνο ακούω μια ακόμα συζήτηση για τα σχολεία. Ακούω για σχολεία χωρίς πετρέλαιο, χωρίς βιβλία, με γραφική ύλη αγορασμένη από τους γονείς. Ωρύονται στα μικρόφωνα εκπαιδευτικοί, γονείς και δημοσιογραφούντες. Οργή και αγανάκτηση για τις συνθήκες υπό τις οποίες μορφώνονται τα ελληνόπουλα. Καλά κάνουν και φωνάζουν;

Όλα εξαρτώνται από την σκοπιά από την οποία βλέπουμε τα πράγματα. και κυρίως από το αν θα ξεκαθαρίσουμε για ποιο πράγμα είναι υπεύθυνος και ποιος.

Είναι ξεκάθαρο ότι οι υποδομές της παιδείας είναι ευθύνη του Κράτους. Σε αυτό κατευθύνονται τα έσοδα από την φορολογία των γονέων οι οποίοι απαιτούν τα παιδιά τους να κάνουν μάθημα σε σωστές συνθήκες. Και σωστές σημαίνει σωστές αίθουσες, βιβλία και επαρκής γραφική ύλη για να κάνει ο εκπαιδευτικός το μάθημα του. Είναι επίσης προφανές ότι η έλλειψη των παραπάνω επηρεάζει το τελικό απότέλεσμα της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Αυτό το τελευταίο είναι το σημαντικότερο σημείο, και κανείς δεν του δίνει σημασία γιατί κανείς δεν θέλει να μπει στον κόπο να το ορίσει και να το αξιολογήσει. Γιατί σκοπός ενός σχολείου δεν είναι να είναι ζεστό.Είναι να μορφώνει. Πρέπει να είναι και ζεστό για να το κάνει. Δεν αρκεί όμως να είναι ζεστό. Και κάποια στιγμή πρέπει όλοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας για το γεγονός ότι το ελληνικό σχολείο δεν αποδίδει.

Δεν μπορεί να φταίνε μόνο οι ελλειψεις σε υποδομή και ανθρώπινο προσωπικό που στις πανελλήνιες εξετάσεις χιλιάδες μαθητές γράφουν κάτω από την βάση στην Έκθεση, ένα μάθημα που δείχνει ξεκάθαρα την ικανότητα που έχει εμφυσήσει το σχολείο στον μαθητή να εκφράζεται. Το ότι υπάρχουν παιδιά που γράφουν και εκφράζονται υπέροχα και μάλιστα πολλές φορές προέρχονται από οικογένειες, περιοχές ή σχολεία που μειονεκτούν σε ότι αφορά τις υποδομές και την οικονομική ισχύ, αποδεικνύει ότι δεν μορφώνουν οι υποδομές τον μαθητή. Τον μαθητή τον διαμορφώνουν οι γονείς και οι δάσκαλοι του. Ένας δάσκαλος με πάθος για το λειτούργημα του θα διδάξει και θα μορφώσει ακόμα και με μια κιμωλία και έναν πίνακα παιδιά ποτισμένα από το σπίτι τους με το μικρόβιο της προκοπής, του σεβασμού και της μάθησης.

Υπάρχουν σχολεία των οποίων δάσκαλοι και μαθητές παίρνουν κάποια ψήγματα δημοσιότητας κατά καιρούς για αυτά που πετυχαίνουν. Χορωδίες, ορχήστρες, θεατρικές σκηνές, τεχνολογικές καινοτομίες από σχολεία που λειτουργούν στο ίδιο αυτό κράτος που αμελεί να είναι συνεπές απέναντι τους. Όμως το πάθος γονιών, παιδιών και δασκάλων κερδίζει αυτήν την ασυνέπεια και ακτινοβολεί περήφανα.

Σαφέστα και έχουν δίκιο να διαμαρτύρονται για τα βιβλία και την θέρμανση γονείς και δάσκαλοι. Χάνουν όμως ένα μέρος του κάθε φορά που αποτυγχάνουν να δώσουν αυτά που πρέπει στα παδιά. Κάθε φορά που τα παδιά τους τους βλέπουν να ψηφίζουν τους ίδιους που έβριζαν. Κάθε φορά που στο τέλος της χρονιάς τα παιδιά τους σκίζουν και καίνε τα βιβλία, γιατί δψεν διαδάχθηκαν το σεβασμό απέναντι στον πνευματικό μόχθο. Κάθε φορά που στέκουν απαθείς απέναντι στην αμορφωσιά και την ψηφιοποίηση της ψυχής των παιδιών τους. Κάθε φορά που παιδιά μεταναστών με ελάχιστα υλικά και γλωσσικά εφόδια αριστεύουν. Κάθε φορά που δεν ντρέπονται όταν τα παιδιά τους αποδεικνύουν οτι γνωρίζουν καλύτερα την ενδεκάδα του Θρύλου από έστω ένα ποιήμα του Καβάφη ή ένα έργο του Ευρυπίδη.

Καμμία πρόοδος δεν πρόκειται να επιτευχθεί στην χώρα αν δεν ζήσουν σε αυτήν αλλαγμένοι άνθρωποι. Και αυτοί είναι τα παιδιά μας. Μπορούμε να τα κάνουμε καλύτερα από εμάς; Αντέχουμε την σύγκριση;

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s