Πέφτωντας στο πηγάδι

Τι είναι τελικά αυτό που μας κατατρέχει; Τι μοίρα; Τι κατάρα;
Γιατί αυτός ο λαός, τούτη η χώρα μια ολάκερη ζωή να βρίσκει τρόπο να  διασπάται, να χωρίζεται, να ρεζιλεύεται σε αυτούς
που χωρίς το φως αυτής της πιθαμής γης θα βρίσκονταν ακόμα στο μεσαιωνικό
σκοτάδι τους;

Τα γεγονότα αυτής της τελευταίας εβδομάδας μόνο οι ιστορικοί
του μέλλοντος σε συνεργασία ίσως με την ψυχιατρική θα μπορούσαν να τα
ερμηνεύσουν. Αλλά πάλι τι είναι αυτά που γράφω; Τι με νοιάζει εμένα πως θα
ερμηνευθεί το τώρα σε 30 χρόνια;

Εδώ που με έριξαν, σε αυτό το άπατο πηγάδι δεν έχω πια τη δύναμη να σκεφτώ μήτε το σήμερα μήτε το αύριο.
Την πτώση μου να σταματήσει κάποιος. Και μια δυο τζούρες οξυγόνο να μου δώσει κι
ίσως και λίγο φως. Αλλά να ναι αληθινά. Είναι πιο οδυνηρή η πτώση μετά από
ψεύτικες και δανεικές ανάσες.

Εδώ φτάσαμε. Η μάνα του παγκόσμιου πολιτισμού, γονατισμένη,
ανήμπορη, με άδειες τσέπες, με τα παιδιά της άλλα στα ξένα και άλλα απελπισμένα
κοιτάει τα πόδια των αφεντικών της και ψελλίζει έλεος. Δεν αντέχει να την πυροβολήσουν.
Δεν έχουν τα παιδιά της να πληρώσουν την χρυσή σφαίρα που οπλισμένη την
περιμένει στην θαλάμη. Μα και το έλεος δεν το θέλει. Δεν την σώζουν. Απλά της παραχωρούν το σπίτι της. Αυτό που 10.000 χρόνια μυρίζει θέατρο, μουσική, πολιτισμό, δημοκρατία, τώρα μυρίζει πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Και θέλουν να το συλήσουν. Και θα το κάνουν άσχετα αν η μάνα του παγκόσμιου πολιτισμού ζει ή όχι. Απλά αν ζει θα τους το κρατά συμμαζεμένο όσο αυτοί θα κουβαλάνε τον πλούτο στις χρυσοποίκιλτες σπηλιές τους.

Και οι προστάτες της; Λίγοι, δειλοί, ευθυνόφοβοι, δουλοπρεπείς, εγωιστές, σκιές των προγόνων που τη δόξασαν. Και να οι ρητορείες, και να τα καλά της σκλαβιάς και να ο φόβος και τα ψευτοδιλήμματα. Και να το δέσιμο στους κάβους της ενωμένης Ευρωπης. Είναι λέει το πεπρωμένο μας. Δεμένοι με την Ευρώπη. Χειροπόδαρα. Με αλυσίδες. Μη τυχόν και πάθουν ζημιά οι «εταίροι» μας. Μη τυχόν και πάψουμε να ψωνίζουμε τα όπλα τους. Τα αγαθά τους. Και  να και οι απειλές για την εθνική ασφάλεια. Γιατί τότε τα όπλα θα πουλιούνται απέναντι σε καλές τιμές.

Και εμείς…. Φλύαροι και βουβοί ταυτόχρονα. Βουβοί απέναντι στους
βάρβαρους. Τιτιβίζοντες άσκοπα και φλύαρα μεταξύ μας, ανεβασμένοι στα κλαδιά
του ετοιμόρροπου δέντρου μας, προσπαθούμε να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι όλα
αυτά είναι για το…. καλό μας.

Εμάς ισως μας πείσουμε…. Τα παιδιά μας πώς θα τα πείσουμε;

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s